تبليغاتX
افسانه خزان
عکس خدا در اشک عاشق 

 

قطره دلش دریا می خواست ، خیلی وقت بود که به خدا گفته بود .

 

هربارخدا میگفت: " از قطره تا دریا راهی است طولانی .هر قطره را لیاقت دریا نیست ."

 

قطره عبور کرد و گذشت ، قطره پشت سر گذاشت ، قطره ایستاد و منجمد شد ،

 

قطره روان شد و راه افتاد ، قطره از دست داد و به آسمان رفت ،

 

وهر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری آموخت .

 

تا روزی که خدا گفت : " امروز روز توست ، روز دریا شدن . " 

 

خدا قطره را به دریا رساند .

 

قطره طعم دریا را چشید ، طعم دریا شدن را . اما ...

 

روزی  قطره به خدا گفت :  " از دریا بزرگتر ، آری از دریا بزرگتر هم هست ؟ "

 

خدا گفت: " هست . "

 

قطره گفت : " پس من آنرا می خواهم . بزرگترین را ، بی نهایت را . "

 

خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت : " اینجا بی نهایت است . "

 

آدم عاشق بود ، دنبال کلمه ای می گشت تا عشقش را توی آن بریزد .

 

اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت .

 

آدم همه عشقش را توی یک قطره ریخت . قطره از قلب عاشق عبور کرد .

 

و وقتی که قطره از چشم عاشق چکید ،

 

خدا گفت : "حالا تو بی نهایتی ؛ زیرا که عکس من در اشک عاشق است ."

                                                                            عرفان نظر آهاری

 

|+|
نوشته شده توسط زهرا در جمعه چهاردهم تیر 1387 و ساعت 18:30
جوانمرد در آیینه خداوند 
 

    جوانمرد دعا میکرد و از خدا آیینه ای می خواست تا خود

 

را در آن ببیند. خدا دعایش را بر آورده نمیکرد ، و جوانمرد

 

بر اجابت دعایش اصرار می ورزید .

 

روزی ، عاقبت ، دعای جوانمرد مستجاب شد و خدا آیینه ای

 

به او داد و جوانمرد حقیقت خود را دید .

 

پیراهنی بود پر از چرک و ناپاکی .

 

جوانمرد ترسان شد و گفت : نه خدایا ، اما این من نیستم.

 

پس کجاست آن همه شور و آن همه عشق و آن همه سوز

 

و گداز که در من بود ؟

 

خدا گفت : آن سوز و گداز و آن شور و عشق که تو نیستی

 

آن منم ، که گاهی در جامه تو می روم .

 

و گر نه تو همینی که می بینی .

 

جوانمرد خاموش شد و دیگر هیچ نگفت .

 

 

                                                           عرفان نظر آهاری

|+|
نوشته شده توسط زهرا در سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387 و ساعت 0:30
دلتنگی 

 

                                                                 

 

   در این شبهای دلتنگی که غم با من هم آغوشه

 

                                                  به جز اندوه و تنهایی کسی با من نمی جوشه

 

   کسی حالم نمی پرسه کسی دردم نمی دونه

                                                 

                                                  نه همدرد و هم آوایی با من یک دل نمی خونه

 

   از ایـن سـرگشـتـگـی بـیـزارم و بـیـزار

                                                  ولـی راه فـراری نـیـسـت از ایـن دیـوار

 

   برای این لب تشنه دریغا قطره آبی بود

                                                  برای خسته چشم من دریغا جای خوابی بود

 

   در این سرداب ظلمت نور راهی بود

                                                  در ایـن انـدوه غربـت سـرپـنـاهـی بود

 

   شب ، پر درد و من از غصّه ها دلسرد

                                                  کجــا پـیـدا کـنـم دلسـوخته ای هم درد

 

   اسـیـر صـد بـیـابـان وَهــم و اندوهـم

                                                  مـرا پا در دل و سنگین تر از کوهم

 

|+|
نوشته شده توسط زهرا در یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386 و ساعت 0:2
شقایق 

 

       

 

 

   شاید آن روز که سهراب نوشت : تا شقایق هست زندگی باید کرد

 

   خبری از دل پردرد گل ِ یاس نداشت

 

   باید اینجور نوشت :هر گلی هم باشی چه ، شقایق ، چه گل پیچک و یاس

                                     

                                             زندگی اجبارست !

|+|
نوشته شده توسط زهرا در دوشنبه پانزدهم بهمن 1386 و ساعت 0:32
و خداوند گفت... 

 

 

خداوند گفت...

 

خداوند گفت:دیگر پیامبری نخواهم فرستاد،از آن گونه که شما انتظار دارید،اما جهان هرگز بی پیامبر نخواهد ماند و آن گاه پرنده ای را به رسالت مبعوث کرد. پرنده آوازی خواند که در هر نغمه اش خدا بود،عده ای به او گرویدند و ایمان آوردند.

و خدا گفت:اگر بدانید، حتی با آواز پرنده ای میتوان رستگار شد.

 

خداوند رسولی از آسمان فرستاد،باران نام او بود.آنگاه که باران،باریدن گرفت،آنان که اشک را میشناختند،رسالت او را دریافتند،پس بی درنگ توبه کردند و روحشان را زیر بارش بی دریغ خدا شستند.

خدا گفت:اگر بدانید با رسول باران هم میتوان به پاکی رسید.

 

خداوند پیام به باد فرستاد،تا روزی بیم دهد و روزی بشارت.روزی توفان شد و روزی نسیم، و آنان که پیام او را فهمیدند،روزی در خوف و روزی در رجا زیستند.

خدا گفت :آن که خبر باد را میفهد،قلبش در بیم و امید میلرزد و قلب مومن این چنین است.

 

خدا گلی را از خاک برانگیخت،تا معاد را معنا کند،و گل چنان از رستاخیز گفت که از آن پس هر مومنی که گلی را دید،رستاخیز را به یاد آورد.

خدا گفت:اگر بفهمید، تنها با گلی قیامت قیامت خواهد شد.

 

خداوند یکی از هزار نامش را به دریا گفت.دریا بی درنگ قیام کرد و سپس چنان به سجده افتاد که هیچ از هزار موج او باقی نماند،مردم تماشا می کردند،عده ای پیام دریا را دانستند،پس قیام کردند و چنان یه سجده افتادند، که هیچ از آنان باقی نماند.

خدا گفت:آن که یه پیامبر آب ما اقتدار کند،به بهشت خواهد رفت.

 

و به یاد  دارم که فرشته ای به من گفت:جهان آکنده از فرستاده و پیامبر و مرسل است،اما همیشه کافری هست تا باران را انکار کند و با گل بجنگد،تا پرنده را دروغگو بخواند و باد رامجنون و دریا را سحر.

 

 

 

 

|+|
نوشته شده توسط زهرا در شنبه بیست و یکم مهر 1386 و ساعت 15:1
 

 

خدایا

                   بندگانت شکر نعمتهای تو کنند،

            و من شکر بودن تو،

            چرا که نعمت بودن توست.      

                        

|+|
نوشته شده توسط زهرا در شنبه هفدهم شهریور 1386 و ساعت 14:45
از چه بنویسم... 

 

 

از چه بنویسم ،از دره های عجیب زندگی یا از دشت سبز خیال.

 

از حوض نقره ای دلم که در زمستان زندگی یخ بسته است ویا

 

از ماهی های آرزو که  در خزان بی بهار در این حوض پرسه

 

 میزنند در انتظار مخاطبی از دور.

 

نمیدانم ،ولی دیگر آیا پنجره ی دلم از یاسهای محبتت با نصیب

 

 میشود و...

 

 

|+|
نوشته شده توسط زهرا در جمعه دوم شهریور 1386 و ساعت 23:39
انتظار بیهوده است... 
 

                                                           

از غم عشق چه می باید کرد...؟

به دمی ،دیداری میتوان راضی شد...

به تمنای نگاهی میتوان تشنه جان بازی شد...

از دو خط نامه  سرد می توان داغ شد...

شعله کشید،از جهنم گذری کرد و گذشت.

به گذر گاه رسید...

به گذر گاه تباهی...

وز جنون فریاد زد:ای عاشق در انتظار چه نشسته ای؟

در انتظار بادهای بهاری ...باران های پاییزی...؟

در انتظار کدامی؟

انتظار بیهوده است...

پنجره را باز کن...

جدار را بشکن...

و فاصله ها را،

به فاصله  بسپار...

تا پایان ...

پایان ها مانده است.

این است انتظار ...

این است زندگی...

                            

 

 

|+|
نوشته شده توسط زهرا در چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386 و ساعت 0:7
تولدت مبارک فرشته جان!!! 

 شنیده ام بزرگ شده ای ... خیلی بزرگ ... آنقدر که دیگر از زیر نیمکت ها ی کلاسهای خاطراتمان 

نمیتونی رد بشی ،درست مثل من .....

 

مدادم افتاده اونور نیمکت ...

 

حالا کی بره مدادم را بیاره تا تو دفترمشقمون به جای غلط املایی هامون" خاطره "بنویسیم ؟

 

زنگ تفریح که بخوره  "سیب " من و " اناری " که تو اوردی را باهم قسمت میکنیم !

 

راستی کلک از کجا میدونستی من " انار" دوست دارم ؟

 

حالا دارم با تو دوباره می چرخم در کوچه پس کوچه های کودکی، عبور می کنم از درس و مدرسه، از تکلیف

 

 های سبز شبانه، از هیاهوی نیمکت های چوبی و دلهره های خط خطی شبهای امتحان، از پچ پچ های نامرئی

 

 نیمکت آخر، از لرزش نحیف و بارانی «خانم اجازه! یادمان رفت» هایمان............

 

وقتی تمام دیشب را پشت پنجره چشم دوخته بودم به ماهیهای سرخ حوض لاجوردی خانه خیالم ،ودیدم

 

یه عالمه شهاب با کلی فرشته های مهربون دارن تو را همراهیت میکنند تا بیایی ومهربونی وشور وشادی را

به زمینیها هدیه بدی، دیدم که فرشته ایی اهسته تو گوش باقی زمزمه میکرد چه فرشته کوچولوی  بانمکی !

 

از اون به بعد چشمم اشنای گام شبها شده...

 

وهمرازنفسهای مهتاب .

 

دستهای کوچیک ویخکردمو توجیب تیره شب کردم ،تا قطره ایی روشنایی پیدا کنه و شمعهای کوچک

 

 صمیمیت را روشن کنه...

 

وکلبه همیشه تاریک وپرازانتظار وغربتموبا شهابی از یادتو یه لحظه ایی روشن کنم

 

ببخش اگر شمع ها کمند

 

اما ....

 

انگشتام......

 

حالا ؛شاید یکی از دستهام  "شش انگشتی " باشه...

تولدت مبارک فرشته عزیزم !!!

تولدت مبارک دوست خوبم  فرشته عزیز!!!!!

|+|
نوشته شده توسط زهرا در دوشنبه یکم مرداد 1386 و ساعت 4:58
چقدر زود دیر شد... 

 

خدا جون کاش به حرمت این ایام و شبای عزیزت...

پروانه دلم رو ،رو انگشتان حضورت نگه می داشتی...

تا آینه تجلی ات ،در کنج دلم اینطور ترک برنمیداشت...

 

|+|
نوشته شده توسط زهرا در جمعه بیست و نهم تیر 1386 و ساعت 9:28